თუ მკითხავენ, რომელი ასოა, ვუპასუხებ “I”, ხოლო თუ მკითხავენ, რომელი რიცხვია, ვუპასუხებ “ერთი”. როგორც მოსწავლეს არ შემიძლია, ინფორმაციის კარგად გადამუშავება, რომელსაც ვერ ამოვიცნობ, ამიტომ ჩემი ყურადღების მიპყრობა საგნის “ვიზუალზე” უკვე სწავლის ნახევარია ! მას შემდეგ, რაც სასწავლო საგნები/თეორიები ტრანსფორმირდება მეხსიერებაში გამოსახულებებით, კომბინირებული ხდება ცოდნასთან ხანგრძლივი მეხსიერებით. სკოლაში ნასწავლი არცერთი საგანი, არცერთი თეორია, არცერთი ლექსი, არცერთი ფორმულა, ხანგრძლივად არ რჩება მეხსიერებაში, რადგან რაც უფრო ნაკლებადაა ეს ინფორმაცია ვიზუალურად აღქმული, ან გამოყენებული, მით უფრო რთულია მისი მოძებნა. ამიტომ დროს ვკარგავ სკოლაში, იმ ინფორმაციის დაზუთხვით, რომელსაც მომავალში საერთოდ არ გამოვიყენებ ! სკოლაში ნასწავლი ცოდნა, მხოლოდ ეპიზოდური მეხსიერებით ხასიათდება. სკოლის დამთავრების შემდეგ, ჩემი მეხსიერება არ ინახავს ინფორმაციას იმის შესახებ, თუ როგორ გავაკეთო ესა თუ ის ქმედება, არ მაქვს პროცედურული მეხსიერება. სკოლაში მასწავლეს გოლფის ბურთს, როგორ უნდა დავარტყა, მაგრამ რეალურად არ ვიცი ამ ბურთს რა უნდა მოვუხერხო.
ინფორმაცია , რომელიც პირველი შესწავლისას არის პრაქტიკული აქტივობით მიღებული, უფრო იოლად ხდება მისი გახსენება, რადგან მეხსიერება მას ინახავს აქტივირებულად საკმარისი დროით. პრაქტიკული აქტივობით სწავლა დამატებით კავშირებს ქმნის არსებულ ცოდნასთან. რაც უფრო მეტად არის ინფორმაციის ერთეულები ასოცირებული სხვა ერთეულებთან, მით უფრო მეტი საშუალებაა საწყისი ერთეულის მოსაძებნად. მარტივად, რომ ვთქვა, უფრო მეტი “ხელჩასაჭიდი” მაქვს მიღებული ინფორმაციის აღსადგენად და გამოსაყენებლად…..
ასეთი პასიური, მოკლე მეხსიერებითი სწავლება კი, როგორც მას ზოგჯერ უწოდებენ, კარგად მუშაობს ზოგ ბავშვთან გარკვეულ პირობებში და გარკვეული მიზნებით, მაგრამ არა სხვა ბავშვებთან, სხვა პირობებში ან სხვა მიზნებით. სკოლის სტრუქტურა და მისი რუტინული საქმიანობა უფრო მეტად ეფუძნება გარკვეული მოსწავლეების საჭიროებებს და არა ყველა მოსწავლის მოთხოვნილებებს. წინასწარ გამზადებული სცენარით სწავლების გამოყენება შესაძლოა გარკვეულ შემთხვევებში, მაგრამ არა ყოველთვის. ასეთ დროს სწავლა-სწავლების პროცესი ემსგავსება მოსწავლეების ზედამხედველობას და არა ცოდნის მიღებაში ხელშეწყობას.
მაგრამ, როგორც მოსწავლე იძულებული ვარ ვისწავლო ის რაც არ მაინტერესებს, რაც არ გამომადგება და რაც არ გამახსნედება მომავალში ! იძულებითი პროტოტიპის მოდელი არის ტრადიციული სკოლა. ჩემი სკოლა უზრუნველყოფს მკაცრ, კონტროლირებულ გარემოს. მიუხედავად იმისა, რომ არავის აინტერესებს რა ხდება სკოლაში, არ მოსწონთ ის რასაც სწავლობენ, მაინც ყველა დადის სკოლაში და ხშირად აკადემიური მოსწრებაც მაღალია. სამთავრობო პოლიტიკის განმსაზღვრელ პირებს, სკოლის ადმინისტრატორებს, სკოლის ეფექტიანობაზე შეზღუდული წარმოდგენა აქვთ. ისინი სკოლის ეფექტიანობას აკადემიურ მოსწრებასთან აიგივებენ ! …
Education 